و زمستان آغاز من است
به کسانیکه آن را از تو گرفتند
عشق بورز به آنها
که دلت را شکستند
دعا کن برای آنان که
نفرینت کردند
درخت باش بر غم تبرها
بهار شو و بخند که
خدا
هنوز آن بالا با ماست .
فردا روزی دیگر است ...
گاه در آن حالی که دوست داریم نیستیم ،
گاه آنچه می خواهیم بدست نمی آوریم
گاه پیشامدها را در نمی یابیم .
گاه زندگی ما را به سویی می فرستد که در اختیار ما نیست .
در همین لحظات است که بسیاری از ما ،
به کسی نیازمندیم که همدردمان باشد .
حامی ما باشد .
می خواهم بدانی ...
با تمام وجود با تو هستم ،
و به یاد آر که گرچه امروز زندگی سخت می نماید ،
اما فردا روزی دیگر است
...
می توانستی چند صباحی چون من باشی ...
بیندیشی آن چیز که من می اندیشم
ببینی آنچه من می بینم
احساس کنی آن گونه که من احساس می کنم
دریابی آشفتگی ، ترس ، تحسین و دوستی را که من به تو احساس می کنم
همه را یکباره و با هم .
اگر می توانستی حتی برای لحظه ای در ذهن من زندگی کنی
می توانستی ببینی که دنیای من چگونه سرشار از مسئولیت هاست
می دیدی که تا کجا شادمانم که می توانم لبخند بزنم
بخندم و سرخوش باشم و آزاد چون کودکان
این همه را از تو دارم
اگر می توانستی نیم نگاهی به درون من بیفکنی
می دیدی آن سپاس و تحسین را
تحسین نه تنها برای آنچه که هستی
بلکه برای آنچه که بذل می کنی تا من این باشم
و آن گاه که این را احساس کردی
همیشه بیادش خواهی داشت
و درک خواهی کرد که گرچه پیوسته نمی توانم
ژرفا و شکوه آن را بیان کنم
اما همواره در وجود من
می جوشد و
زنده است ...
بذر رویایی سر به مهر نهفته است
رویایی یگانه و بی همتا برای هر یک از ما
گاه دیگری می تواند در آن سهیم گردد و در شکوفایی اش یاری رساند
و گاه تنها مالک یک رویاست که یکه و تنها جستجو را ادامه می دهد
اما ...
چه تنها و چه با دیگری ، اهمیتی ندارد
رویا کودکی ست که هرگز نباید نومید شود
چون هر یک از ما نوری در دل داریم
که بذر نهفته در دل را در مزرع زیبای حقیقت ، سبز و شکوفا می کند
من این نور را می بینم که روشن و پر فروغ در تو می درخشد .
اي دل چگونه گل خواهي كرد ؟
در فصل سرد و ساكت خاكستر
در آب هاي راكد بي ماه و موج ، كه تنها
نيلوفري بهار بي آوازش را آه مي كشد
در بادهاي تلخ تب و زار
...
در فصل بادهاي تب آور
در خواب هاي خالي
در آب هاي راكد بي ماه و موج
اي دل چگونه گل خواهي كرد ؟
...
بگذار باد بروبد ،
بگذار كه رستني ها به دست خويش برويند ،
از تمامي دروازه ها
آن را باز بگذار كه دروازباني ندارد و
يك طرفه است به سوي درون .
از تمامي خنده ها
آن را بستاي كه جانشين گريستن شده است .
...
ديگر كسي پروانه اي
نخواهد گرفت
دريغا
اين وحشي غريب
هرگز نخواهد خواست
كه بداند
امسال ،
سال پر گرفتن علفي ست
كه
هيچ كس به او نگفت ،
بار تو اگر سنگين است
اما عطري سبك خواهي پراکند
...
و باد آواز مي خواند
باد ، انگار كه ستاره ها را جا به جا مي كند .
باد ، دريا را زنده مي كند .
درختان را ،
چمن را ،
گندمزارها را ...
تو بايد ، برف ، باران ، آفتاب ، درختان ، چشمه ها ، كوه ها
و همه ي بوته هاي خار را دوست داشته باشي
تا زندگي را دوست داشته باشي ،
تا عشق را ...
امروز ...
واژه ها و سرآغاز ها ،
اميد ها و ترانه ها
و آرزوهاي آينده اي را تقسيم مي كنيم
كه بناي آن ديروز و امروز
نهاده شده است .
فردا ...
آبرنگها و رنگين كمان ها
نقش ها و چشم اندازهاي لطيف
فرشينه اي از احساسات خواهند بود
بافته از تار و پود يادمانها
بافته از رشته هاي روياها
...
... از آن خنده هاي كودكانه كه داشتيم و زيور زندگي بي آرام ما بود .
اينك جنبشي نا محسوس بر لب هاي خشك من برجاي نمانده است .
بگذار به شهري باز گردم كه نخستين
خنديدن هاي شادمانه را به من آموخت
و نخستين گريستن هاي گودكانه را ،
شهري كه مرا به خويش مي خواند
همچنان كه فانوس فروش دوره گرد ،
كودكان مشتاق را ...
| Design By : Pars Skin |
